چیزی که از خودم سراغ دارم اینه که متنفرم ازین جملات مثبت و امید بخش و انگیزه بخش و راز موفقیت و ازین دری وری‌ها. :| و همیشه هم بهش گارد دارم. -__- حتی کتاب قله‌ها و دره‌ها که هدیه‌ی دوستم بود رو گذاشتم ته کمد و نخوندم و نخواهم خوند! :/

چیزی که از خودم سراغ دارم اینه که با این حجم از کامنت‌های انرژی مثبت و لبخندانه و امید دهنده که هر روز برای بلاگر‌ها می‌ذارم٬ باید دائم بالا بیارم! :||| ولی نه تنها بالا نمیارم٬ بلکه هر روز پای پست‌های غمگین یا ناامید یا خسته یا دنبال راه‌حل‌شون٬ کامنت‌های امیدوار کننده و انرژی مثبت می‌ذارم! :|||| و یکی‌شون نمی‌گه تو که لالایی بلدی چرا خودت خوابت نمی‌بره. :|||||