باید برگردم به همون روزای باور نداشتنت. باورِ وجود داشتنت٬ اشتباه محضه. باید باور کنم که وجود نداشتی و نداری و نخواهی داشت. کِی اینطوری شد... چرا فکر کردم وجود داری؟ نداری... نداری... نداری... برگرد سر جات تو همون خیال و رویاها.