اون چند تا وبلاگ پایینِ پایینِ لیستِ دنبال شوندگان٬ به قدری به من انرژی منفی و غم و حس بد می‌ده که هر بار می‌بینم‌شون٬ دلم می‌خواد پیداشون کنم و از دَم بزنم‌شون... :| دوستان عزیز! وبلاگ‌نویسان محترم! می‌خوایین برین؟ بزنید بترکونید اون وبلاگ رو که از لیست ما حذف شه خب! :| نمی‌فهمید دیگه. نمی‌فهمید چه حس بدیه اینکه مجبور باشی یه سری وبلاگ رو نگه داری و هی بگی شاید یه روزی برگشت... و دلت نیاد حذف‌شون کنی. ولی خب خودتون که حذف کنید وبلاگ رو٬ از لیست ما می‌ره٬ دردسرش هم کم‌تره. ما رو هم کم‌تر عذاب می‌دین. -__-
وقتی یه وبلاگ‌نویس می‌ذاره می‌ره و وبلاگ رو حذف می‌کنه٬ دور از جون شبیه مردنه این خلأ و نبودن‌شون. و خب کمی بعد اندکی عادی می‌شه. ولی وقتی می‌ره و وبلاگ می‌مونه٬ مثل آدمیه که تو کماست. شاید مدت‌ها تو کما بمونه. و تو نمی‌دونی که خواهد مرد یا به زندگی برخواهد گشت. و این اذیت کننده است.