نمی‌تونم این حس بخشندگی آدم‌ها رو در شرایط بخصوصی درک کنم! نمی‌تونم درک کنم چرا آدما توقع دارن یه نفر که به هر دلیلی ظلمی در حقش شده بیاد و راحت ببخشه تا بقیه خوشحال بشن و براش به‌به و چه‌چه کنن و دست بزنن! چرا فکر می‌کنن اینقدر راحت می‌شه یه عمر درد رو فراموش کرد؟

من بهت حق می‌دم هیچوقت پدرتو نبخشی. من حق می‌دم. حتی اگه فردا تو شرایطی قرارت بدن که مجبورت کنه یا حتی بالاخره راضی بشی.

من حق می‌دم به اون مادری که بخاطر عوض شدن بچه‌اش اونقدر زجر کشید! حق می‌دم که گفت پرستار رو نمی‌بخشم! 

یه ذره از فاز آدم خوبه کردنِ آدما و به‌به و چه‌چه و دست زدن براشون و سخنرانی در مورد بخشش و خوبی و این‌ها بیاییم بیرون! بعضی چیزا اون‌قدر راحت نیست ازش گذشتن! اونقدر راحت نیست بخشیدنش!